Jeeuj, profielensites. Ik heb het lang tegengehouden, want ik wilde zo weinig mogelijk van mijzelf prijsgeven op internet. Uiteindelijk ben ik toch overstag gegaan en heb een Facebookpagina. Uiteingelijk kun je daarmee beter controleren wat anderen over jou erop zetten dan dat je het niet hebt. Er leuk dat gefacebook. Ik gebruikt het toch vooral voyeuristisch, maar ook om contacten te onderhouden met mensen die in het buitenland zitten. Toch zitten er ook wel nadelen aan. Soms wil je niet (meer) op de hoogte blijven van mensen, en om ze er nou direct te ontvrienden is ook een beetje lullig. Dit is nog wel het minste nadeel. Het is nogal privacygevoelig en Facebook is wel een van de grootste schenders van de privacyregels. Dit legt ook gelijk de grootste zwakte van web 2.0 bloot. Hoewel je meer toegang en controle krijgt tot allerlei informatie, geef je daarvoor in ruil ook deels de controle uit handen over informatie, informatie die je kan beschadigen, die misbruikt kan worden of die je liever niet aan de grote klok wilt hangen, Dat zoiets mis kan gaan hebben genoeg incidenten wel bewezen.

De biliotheek kan een zakelijk profiel aanmaken en hiermee gericht promotie voeren. Ook kunnen ze leden aan zich binden, waardoor je een extra communicatiekanaal hebt. Het is trouwens al wel vaker gebeurd dat niet betrokken personen bij een organisatie een pagina over deze organisatie aan hebben gemaakt. Dit bewijst wel dat organisaties, dus ook bibliotheken, zich bewust moeten zijn van de digitale ontwikkelingen. Ook al zou je het niet willen gebruiken als organisatie, zul je je er toch mee bezig moeten houden, alleen al om te weten wat er over je organisatie op internet wordt gezegd.