Jofel, het einde. Mijn favoriete ding was LibraryThing. Dat kende ik nog niet en dat vond ik een goed voorbeeld waar 2.0-ontwikkelingen echt iets toevoegde aan het bestaan van de bibliotheek.Ik was nogal cynisch over veel web 2.0-ontwikkelingen soms, maar ik blijf erbij dat de grotere waarden en ontwikkelingen niet zo drastisch zijn als ze soms worden voorgedaan. Mensen zijn nu eenmaal nieuwsgierig, mensen zorgen nu eenmaal voor veranderingen en we moeten het werkelijk bestaansrecht van de bibliotheek niet vergeten. Laagdrempelig kennis aanbieden. En dit moeten we verdedigen, verbeteren en prolongeren ondanks en dankzij allerlei nieuwe ontwikkelingen.
23 dingen was voor mij... als een koele zomerbries. Ofzoiets
Jef
Jef
zondag 10 juli 2011
# ding 22
Ik heb enkele van de artikelen gelezen, waaronder die van Michael Stephens en de wiki-pagina. Met name de kip-en-het-ei-discussie over bibliotheek 2.0 voegt vrij weinig toe. Een hoop gezever over definities. Alles wat 2.0 is, is opeens klantgericht. Dat soort theorieen over het 'vanuit de klant denken' hadden ze ook al in de jaren 60 en is dus totaal niet exclusief voor 2.0-ontwikkelingen. En elk visionair artikel over waar het heen moet in de toekomst begint met de woorden 'In deze moderne tijd waar de veranderingen elkaar ranzendsnel opvolgen, moeten we....' of iets vergelijkbaars. Ook al tweeduizend jaar geleden in Egypte. Wat dus meer de vraag is, is waarom het na duizenden jaren van pretenderen en beweren nog steeds nodig is om gezegd te worden. En het antwoord daarop is instrinsiek aan het stellen van de vraag. Simpelweg omdat alles nu eenmaal door blijft veranderen. Je hoeft niets anders te doen dan ervoor zorgen dat je binnen die constante stroom van veranderingen meegaat. Alle 2.0-dingen zijn ook een fase in deze veranderingen, zoals Wendy Schultz zegt en moeten ook op die manier gewaardeerd worden. Ik krijg een beetje het gevoel dat er teveel messiastrekjes aan web 2.0 worden gegeven. Dat het alles maar beter gaat maken en dat lijkt me nogal stug. Dit is ook de irritatiefactor bij het artikel van Stephens, die de bibliotheek 'menselijk' wil maken met nieuwe ontwikkelingen, maar vervolgens een lijst aan eisen stelt voor bibliotecarissen, die niet menselijk meer is. Misschien zou hij er nog onder moet zetten: Librarian 2.0 brings world peace.
Nu even iets constructievers. Ja, ik denk dat al die 2.0-ontwikkelingen ook de bibliotheek beter kunnen maken. Makkelijker en beter kunnen zoeken en vinden (aquabrowser etc), beter je klanten bereiken (rss, facebook, twitter etc), meer binding (librarything, het kunnen toevoegen van informatie) En ik denk dat het deels noodzakelijk is, maar dat moet je per bibliotheek onderzoeken. Belangrijker dan dit, is dat ergens een keuze gemaakt moet worden. Wat wil je bereiken? Wie wil je bereiken en wie of wat heeft hier allemaal invloed op. Zet dit als belangrijkste actoren in je model en zoek er mogelijkheden bij om dit voor elkaar te krijgen. Als dit toevallig technieken zijn die onder 2.0-ontwikkelingen vallen, nou mooi, maar dikke boeien dat het 2.0 is. Bijvoorbeeld. Er is ongetwijfeld een groep mensen (waaronder ik me zelf ook deels plaats), die misschien wel een traditionele ouderwetse bibliotheek willen. Lekker archaisch tekeer gaan. Als deze groep substantieel genoeg is, waarom niet. Misschien moet de bibliotheek wel als suf en stoffig gezien worden, het kan net zo goed de kracht zijn, omdat het ook een zweem van onthaasting over zich heeft. Juist een plaats waar je niet kapot wordt gegooid met al die zogenaamde moderne ontwikkelingen. Wat dat betreft is het punt in Stephens' artikel dat de 'Librarian 2.0 controls technolust' nog wel het beste.
Wat ik dus vooral wil zeggen is dat we ons niet kapot moeten kijken op die web 2.0-ontwikkelingen. Want geforceerd hierop focussen is misschien wel niet 'vanuit de klant denken', maar meer je eigen interesse als uitgangspunt nemen.
Nu even iets constructievers. Ja, ik denk dat al die 2.0-ontwikkelingen ook de bibliotheek beter kunnen maken. Makkelijker en beter kunnen zoeken en vinden (aquabrowser etc), beter je klanten bereiken (rss, facebook, twitter etc), meer binding (librarything, het kunnen toevoegen van informatie) En ik denk dat het deels noodzakelijk is, maar dat moet je per bibliotheek onderzoeken. Belangrijker dan dit, is dat ergens een keuze gemaakt moet worden. Wat wil je bereiken? Wie wil je bereiken en wie of wat heeft hier allemaal invloed op. Zet dit als belangrijkste actoren in je model en zoek er mogelijkheden bij om dit voor elkaar te krijgen. Als dit toevallig technieken zijn die onder 2.0-ontwikkelingen vallen, nou mooi, maar dikke boeien dat het 2.0 is. Bijvoorbeeld. Er is ongetwijfeld een groep mensen (waaronder ik me zelf ook deels plaats), die misschien wel een traditionele ouderwetse bibliotheek willen. Lekker archaisch tekeer gaan. Als deze groep substantieel genoeg is, waarom niet. Misschien moet de bibliotheek wel als suf en stoffig gezien worden, het kan net zo goed de kracht zijn, omdat het ook een zweem van onthaasting over zich heeft. Juist een plaats waar je niet kapot wordt gegooid met al die zogenaamde moderne ontwikkelingen. Wat dat betreft is het punt in Stephens' artikel dat de 'Librarian 2.0 controls technolust' nog wel het beste.
Wat ik dus vooral wil zeggen is dat we ons niet kapot moeten kijken op die web 2.0-ontwikkelingen. Want geforceerd hierop focussen is misschien wel niet 'vanuit de klant denken', maar meer je eigen interesse als uitgangspunt nemen.
# ding 21
Zowel Discoveries als WorldCat doet het niet, dus ik kan er nu weing mee. Dat hele aquabrowsen. Leuk en aardig, maar ook hier geldt gewoon weer dat mensen wat leuke steekwoorden en waarderinkjes kunnen toevoegen om het een en ander toe te voegen aan onze obsessie van het constant maar zoeken, zoeken, zoeken en het waarderen van wat we hopelijk vinden.
vrijdag 17 juni 2011
# ding 20
Last.fm gebruik ik niet meer. Ik heb een account (geen betaalde) en vond het een vrij onhandig ding. Je kunt inderdaad veel makkelijker muziek tegenkomen waar je minder snel mee aanraking zou komen. Momenteel ben ik totaal idolaat van Spotify. Het lijkt erop dat de platenmaatschappijen zich hiermee eindelijk hebben verzoend met het bederfelijke internet. Je kunt Spotify koppelen aan andere web 2.0-toepassingen, maar ik laat die grap nog een achterwege. Uiteindelijk zul je er wel niet aan ontkomen dat straks alles aan elkaar gekoppeld wordt en er met een klik op de knop alles van je bekend is, maar voorlopig probeer ik zal die zaken nog gescheiden te houden.
Jeeuj, profielensites. Ik heb het lang tegengehouden, want ik wilde zo weinig mogelijk van mijzelf prijsgeven op internet. Uiteindelijk ben ik toch overstag gegaan en heb een Facebookpagina. Uiteingelijk kun je daarmee beter controleren wat anderen over jou erop zetten dan dat je het niet hebt. Er leuk dat gefacebook. Ik gebruikt het toch vooral voyeuristisch, maar ook om contacten te onderhouden met mensen die in het buitenland zitten. Toch zitten er ook wel nadelen aan. Soms wil je niet (meer) op de hoogte blijven van mensen, en om ze er nou direct te ontvrienden is ook een beetje lullig. Dit is nog wel het minste nadeel. Het is nogal privacygevoelig en Facebook is wel een van de grootste schenders van de privacyregels. Dit legt ook gelijk de grootste zwakte van web 2.0 bloot. Hoewel je meer toegang en controle krijgt tot allerlei informatie, geef je daarvoor in ruil ook deels de controle uit handen over informatie, informatie die je kan beschadigen, die misbruikt kan worden of die je liever niet aan de grote klok wilt hangen, Dat zoiets mis kan gaan hebben genoeg incidenten wel bewezen.
De biliotheek kan een zakelijk profiel aanmaken en hiermee gericht promotie voeren. Ook kunnen ze leden aan zich binden, waardoor je een extra communicatiekanaal hebt. Het is trouwens al wel vaker gebeurd dat niet betrokken personen bij een organisatie een pagina over deze organisatie aan hebben gemaakt. Dit bewijst wel dat organisaties, dus ook bibliotheken, zich bewust moeten zijn van de digitale ontwikkelingen. Ook al zou je het niet willen gebruiken als organisatie, zul je je er toch mee bezig moeten houden, alleen al om te weten wat er over je organisatie op internet wordt gezegd.
De biliotheek kan een zakelijk profiel aanmaken en hiermee gericht promotie voeren. Ook kunnen ze leden aan zich binden, waardoor je een extra communicatiekanaal hebt. Het is trouwens al wel vaker gebeurd dat niet betrokken personen bij een organisatie een pagina over deze organisatie aan hebben gemaakt. Dit bewijst wel dat organisaties, dus ook bibliotheken, zich bewust moeten zijn van de digitale ontwikkelingen. Ook al zou je het niet willen gebruiken als organisatie, zul je je er toch mee bezig moeten houden, alleen al om te weten wat er over je organisatie op internet wordt gezegd.
# ding 18
Geniaal idee, dat LibraryThing. Wel volkomen stompzinnig dat je bij het aanmelden eerst wat auteurs vanaf de omslag moet invullen, waar slaat dat op! En de zoekmachine is ook volkomen niks en sommige boeken staan er vaker in (over wildgroei gesproken), maar dat ben ik wel gewend van Facebook. Daar heb je soms ook achterlijk veel pagina's over een persoon of onderwerp. Je kunt trouwens ook al een boekenkast aanleggen op Facebook. De discussies en toegevoegde informatie is op LibraryThing wel een stuk beter. Maar goed, hierbij mijn tien boeken, die ik zo snel kon verzinnen. Helaas kon ik het boek van Oscar Wilde niet vinden, namelijk Moderne Sprookjes, dus heb ik maar een vergelijkbaar boek erbij gezet. M'n top drie staat er in ieder geval in.
# ding 17
# ding 16
Vorig jaar heb ik me een iPhone door m'n neus laten boren. En er is precies gebeurd waar ik al bang voor was; ik ben nu zo gewend aan mobiel internet dat ik me geen raad meer zou weten zonder. En daar hou ik niet van. Sommige apps zijn verdomde handig. Zo heb ik enkele nieuwsapps, hoewel ik me soms blij voelde gemaakt met een dooie mus. Zo moe(s)t (ik weet niet of het nog steeds zo is) bij de Volkrantapp gewoon betalen als je meer wilde lezen en dat soort ongein blief ik niet. Ik was vooral gecharmeerd van de audiobooksapp, waar allerlei audioboeken opstaan van boeken waar de rechten van verlopen zijn.
Er zijn ongetwijfeld legio apps te verzinnen voor de bibliotheek. Reserveringsapps, catalogi-apps etc.
Er zijn ongetwijfeld legio apps te verzinnen voor de bibliotheek. Reserveringsapps, catalogi-apps etc.
# ding 15: Jef de film!!!!!!!!!
Geen idee wat ik hier moet vertellen. Youtube is inmiddels al zo standaard in mijn leven geworden als de mobiele telefoon. Ook hier vind je een hoop onzin op, maar je kunt meestal toch makkelijk vinden wat je zoekt. Voor de bibliotheek is het erg handig om een kanaal te hebben om filmpjes op te zetten. Niet alleen omdat het als externe opslagplaats kan dienen, maar ook omdat je zeker weet dat andere mensen de filmpjes kunnen bekijken zonder allerlei plugins. (Hoewel het met HTML5 makkelijker wordt om zonder externe programma's films op je website te zetten.) En bij deze de korte film Jef (twee delen), over Jef dus. De beste film ooit. En daaronder nog wat schaamteloze (zelf)promotie.
# ding 14: MSN is dood
Volgens mij is MSN al behoorlijk dood. Heel veel andere toepassingen hebben inmiddels een geintegreerde chatfunctie (Facebook, Gmail, Hotmail). Toch zie ik hier wel een nut in. Het is makkelijk om snel te communiceren. En als we het vorige ding er even bijpakken, online kantoortoepassingen, onontbeerlijk als er tegelijkertijd aan documenten gewerkt wordt om snel af te kunnen stemmen.
Als vraagbaak, is het ook wel handig, maar als degene die de vragen moet beantwoorden wordt bestookt van alle kanten komt er nog niet echt veel van terecht, dus zoals met alles, moet de organisatie er achter eerst kloppen en zoals met de meeste andere zaken, is het gewoon weer een extra communicatiekanaaltje.
Als vraagbaak, is het ook wel handig, maar als degene die de vragen moet beantwoorden wordt bestookt van alle kanten komt er nog niet echt veel van terecht, dus zoals met alles, moet de organisatie er achter eerst kloppen en zoals met de meeste andere zaken, is het gewoon weer een extra communicatiekanaaltje.
# ding 13
Online kantoortoepassingen zijn, net zoals de meeste web 2.0-toepassingen, best handig. Ik had er al eerder mee gewerkt en snapte er toen de apenballen van. Uiteindelijk werd het me wel duidelijk en het grote voordeel ervan is dat het net zoals alle web 2.0-toepassingen webbased is, waardoor je er met welke computer dan ook, bij kunt. Bovendien is het makkelijker om te zien wie wat heeft aangepast en daar dus automatisch een melding bij krijgt. En dat er geen gedoe ik met updates of verschillende versies is ook best handig.
Toch vind ik het voordeel maar marginaal tot nu toe. Ook hier zitten gewoon weer menselijke structuren achter (wie krijgt toegang tot wat en waarom). Bovendien is informatie wel makkelijk te hacken en dat kan voor behoorlijk wat problemen zorgen. Ik denk dat het handig is voor de lichtere zaken, zoals to-do-lijsten, voorbereidingen op brainstormsessies etc. Voor de bibliotheek vind ik voorlopig niet echt handig. Dit is misschien handig als je heel veel bibliotheken over een grote afstand hebt, met veel partnerorganisaties werkt, die andere software gebruiken of als je veel mensen buiten de deur hebt, maar dat is ook op te lossen met draadloze netwerken en een beetje afstemming .Dus het enige voordeel tot nu toe is vooral dat het goedkoper is, maar ook een stuk onveiliger. (God, wat heb ik zin om hier een vreselijke foute vergelijking bij te zetten.)
# ding 12: Twitter
Schijnbaar heb ik een Twitteraccount, maar ik gebruik het niet. In de meeste gevallen is Twitter een hoop digitaal gekots door een lading totaal onbeduidende idioten met een volkomen misplaatste geldingsdrang, hoewel dit in veel gevallen best grappig is.
Wat ik wel handig vind, is de Twittersearch. Zeker bij 'brekend' nieuws kun je dan soms net iets eerder nieuwe ontwikkelingen lezen (hoewel je dus meestal wel eerst door het egocentrische gekots van de eerder genoemde onbeduidende idioten moet). Wat dat berteft is het volgen van mensen, die wel wat te melden hebben, zoals journalisten etc. wel handig, maar meestal zijn die Twitteraccounts wel openbaar.
Voor de bibliotheek kan het als extra communicatiekanaal wel handig zijn of om een ludieke actie mee op te zetten.
Wat ik wel handig vind, is de Twittersearch. Zeker bij 'brekend' nieuws kun je dan soms net iets eerder nieuwe ontwikkelingen lezen (hoewel je dus meestal wel eerst door het egocentrische gekots van de eerder genoemde onbeduidende idioten moet). Wat dat berteft is het volgen van mensen, die wel wat te melden hebben, zoals journalisten etc. wel handig, maar meestal zijn die Twitteraccounts wel openbaar.
Voor de bibliotheek kan het als extra communicatiekanaal wel handig zijn of om een ludieke actie mee op te zetten.
# ding 11: Wikipedia is baas
Wikipedia vind ik een van de mooiste voorbeelden van sociale technologie. Samen lekker bomen over allerlei belangrijke en triviale onderwerpen. Toch is het ook weer niet zo vrijblijvend en is het lastig voor organisaties om hier goed gebruik van te maken, aangezien wikipedia niet commerciele doeneinden gebruikt mag worden. Terecht ook wel, maar de moderators hebben toch nog wel erg veel macht. Zo heb ik ooit een keer een artikel geschreven naar aanleiding van het nieus dat Wikipedia betrouwbaarder is dan de Brittanica Encyclopedie. Een van de verklaringen hiervoor was dat Wikipedia sneller is aangepast bij fouten. En hoe! Bij het veranderen van een paar wiki's, waar ik uiteraard een hoop onzin bij had gezet, waren de wijzigingen binnen enkele seconden!! al teruggedraaid. Alleen de aangepaste cast bij de wiki over GTST bleef een halve dag staan. Blijkbaar wordt in het controleren van de veranderingen bij wiki's ook de relevantie van de betreffende wiki meegenomen. Wat me opvalt is dat Wikipedia van encyclopedie meer naar kennisplatform is gegaan, getuige de zandbakken, waar wel meer vrijheid is.
Naast dat de bibliotheek een eigen informatieve wiki kan maken, zie ik met name het nut van de zandbakken in over ontwikkelingen in de bibliotheekbranche en nieuwe ideeen hierover, omdat wikipedia zo wijdverbreid is dat je makkelijk in aanraking met nieuwe ideeen en mensen komt dan kleinere initiatieven hierin.
# ding 10
Social bookmarking. Eigenlijk een beetje het principe van mappen maken in je favorieten, met als voordeel dat je makkelijk meerdere sleutelwoorden kunt toevoegen aan een pagina i.p.v. een pagina in meerdere mappen van je favorieten stoppen. Bovendien niet computerafhankelijk. Dat het sociaal is, is erg geinig, maar kan denk ik ook storend zijn. Niet iedereen heeft dezelfde interpretatie, waardoor er vrij makkelijk ruis en net zo goed wildgroei kan ontstaan in tags. Komt het er dus op neer dat het nut van een tag vooral afhankelijk is van de deskundigheid en/of overeenkomst in gedachtegang van de andere gebruiker.
Toch kan een bibliotheek er erg veel nut aan hebben. Het is een leuk SEO-speeltje om je site makkelijker vindbaar te maken voor andere mensen, vooral als je bepaalde collecties of activiteiten hebt waarvan je kunt verwachten dat misschien niet iedereen dat associeert met een bibliotheek. Moeten ze natuurlijk wel delicious hebben en in je netwerk zitten.
Toch kan een bibliotheek er erg veel nut aan hebben. Het is een leuk SEO-speeltje om je site makkelijker vindbaar te maken voor andere mensen, vooral als je bepaalde collecties of activiteiten hebt waarvan je kunt verwachten dat misschien niet iedereen dat associeert met een bibliotheek. Moeten ze natuurlijk wel delicious hebben en in je netwerk zitten.
#ding 9
Zoals alle vormen van media, is het containerbegrip web 2.0, uiteraard in te zetten. Zoals ik al eerder heb laten merken, vind ik dat in de basis niks essentieels anders is aan web 2.0 dan andere vormen van media. Een van de eigenschappen van mensen is nu eenmaal dat ze nieuwsgierig zijn naar de wereld om hen heen. De toepassing van web 2.0-zaken is natuurlijk wel anders. De inhoudelijke controle komt meer bij de ontvanger te liggen. Bovendien hebben ze hier meer invloed op dan in oudere media. Om maar even een theorie erbij te halen, de Actor Netwerk Theorie: er zijn meer gediversificeerde actoren en het onderscheid tussen menselijke en technische actoren vervaagt. Niettemin blijft het principe gelden dat wanneer je een (technologische) ontwikkeling wilt doen laten slagen, je ervoor moet zorgen dat alle betrokken actoren dezelfde werking van de ontwikkeling erkennen. Zo kun je heel leuk rss inzetten, maar je publiek moet de waarde er ook van inzien. Zien ze dat niet, dan zijn er gelukkig genoeg manieren om ze wel zo ver te krijgen. En daar ligt de uitdaging.
zondag 20 maart 2011
#ding 8 Online plaatjes bewerken
Jofel, eindelijk een passend lijstje en de verkwikkende tekst van de inspirator bij mijn Bob Ross-project op de muur. De schildering is hier nog in ontwikkeling, want de rivier ontbreekt nog. Absoluut aan te raden wanneer je de muren van je huis weer eens moet schilderen. Waarom zou je weer een saaie witte muur doen als je er ook kitscherig landschap op kunt schilderen? Benodigheden: muur, verf, fohn, aflevering van Bob Ross en een gebrekkig functionerend brein.
Leuk, die bewerkingsprogramma's, maar het voorbeeld van Adobe vind ik minder in het rijtje passen, want daarbij proberen ze je gewoon Photoshop in de maag te splitsen voor veel te veel geld. Niet echt 2.0, me dunkt. Voordeel van deze online programmaatjes ligt vooral in de continue aanpassingen, toevoegingen en verbeteringen die mogelijk zijn omdat het social en webbased is. Daar kunnen dus veel meer mensen tegelijk aan werken en is daardoor minder statisch dan Picture Manager en Photoshop, waarbij je meer afhankelijk bent van de bedrijven voor nieuwe mogelijkheden en updates.
Leuk, die bewerkingsprogramma's, maar het voorbeeld van Adobe vind ik minder in het rijtje passen, want daarbij proberen ze je gewoon Photoshop in de maag te splitsen voor veel te veel geld. Niet echt 2.0, me dunkt. Voordeel van deze online programmaatjes ligt vooral in de continue aanpassingen, toevoegingen en verbeteringen die mogelijk zijn omdat het social en webbased is. Daar kunnen dus veel meer mensen tegelijk aan werken en is daardoor minder statisch dan Picture Manager en Photoshop, waarbij je meer afhankelijk bent van de bedrijven voor nieuwe mogelijkheden en updates.
#ding 6 en 7 Flickr
Hieronder staag mijn uitgekozen foto. Deze is van Flickrgebruiker nishan_is_a_live, een nogal pretentieuze naam als je het mij vraagt, maar goed. De foto is gemaakt op de set van de korte film Jef, the movie, een absolute klassieker, die in het canon van de Nederlandse cultuur opgenomen zou moeten worden. Bij het ding over Youtube plaats ik de film wel op dit weblog. Voorlopig doen we het nog maar met de foto's
Wat kan de bibliotheek met online photosharing doen?
Om eerlijk te zijn, zie ik het vooral als externe opslagcapaciteit. Tuurlijk kun je op deze manier een deel van je leden meer betrekken bij je organisatie. Zij kunnen ook foto's publiekelijk beschikbaar stellen van je gebouw of activiteiten. Door dit als organisatie te waarderen, en dat dus te laten merken bij de comments of hun foto's op je website of andere digitale kanalen te zetten, zul je een band met deze gebruikers kunnen kweken. Bovendien scheelt het je zelf het werk van foto's maken.
De toespassingen, gemaakt door derde partijen, zijn wel leuk en aardig en je kunt als organisatie optreden als derde partij en ook een leuke toepassing maken; iets leerzaams bijvoorbeeld en dan nog blijft Flickr niet veel meer dan een enorme database voor je bronmateriaal. Ik ben niet erg onder de indruk van de vlugge blik, die ik op enkele van deze bestaande toepassingen heb geworpen, dus misschien moet ik ze ook wat grondiger bekijken. Maar een trading card ontwerpen kan ook op andere manieren, die gratis zijn en betere resultaten geven. Ik zie het toegvoegde nut van Flickr hier niet zo. De librarian trading cards zijn niet veel meer dan wat onbeholpen uitprintbare profielen. Het enige leuke is dat het allemaal om mensen gaat die in de bibliotheek werken, maar wat betreft het maken van profielen en het delen van je interessen etc., zijn er wel wat betere mogelijkheden te vinden op het internet.
Wat kan de bibliotheek met online photosharing doen?
Om eerlijk te zijn, zie ik het vooral als externe opslagcapaciteit. Tuurlijk kun je op deze manier een deel van je leden meer betrekken bij je organisatie. Zij kunnen ook foto's publiekelijk beschikbaar stellen van je gebouw of activiteiten. Door dit als organisatie te waarderen, en dat dus te laten merken bij de comments of hun foto's op je website of andere digitale kanalen te zetten, zul je een band met deze gebruikers kunnen kweken. Bovendien scheelt het je zelf het werk van foto's maken.
De toespassingen, gemaakt door derde partijen, zijn wel leuk en aardig en je kunt als organisatie optreden als derde partij en ook een leuke toepassing maken; iets leerzaams bijvoorbeeld en dan nog blijft Flickr niet veel meer dan een enorme database voor je bronmateriaal. Ik ben niet erg onder de indruk van de vlugge blik, die ik op enkele van deze bestaande toepassingen heb geworpen, dus misschien moet ik ze ook wat grondiger bekijken. Maar een trading card ontwerpen kan ook op andere manieren, die gratis zijn en betere resultaten geven. Ik zie het toegvoegde nut van Flickr hier niet zo. De librarian trading cards zijn niet veel meer dan wat onbeholpen uitprintbare profielen. Het enige leuke is dat het allemaal om mensen gaat die in de bibliotheek werken, maar wat betreft het maken van profielen en het delen van je interessen etc., zijn er wel wat betere mogelijkheden te vinden op het internet.
maandag 28 februari 2011
#dingen 4 en 5: rss-feeds
Eigenlijk kende ik rss-feeds al. Ik heb ze een tijdje gebruikt toen ik bij De Telegraaf zat, maar ben ze daarna weer een beetje vergeten. En nu werkt het net iets anders dan toen, maar het idee blijft hetzelfde. De manier waarop je, je kunt abonneren maakt mij uit. Het ziet er iets netter uit als er een keurig menu in beeld komt waarin je de reader kunt kiezen die je gebruikt. Ik kan me voorstellen dat veel mensen afhaken of denken dat er iets niet klopt wanneer er een scherm wordt geopend met allerlei rare tekens waarvan je de url moet kopieren.
Ik heb nu de mappen nieuws, met nu.nl etc. Blogs die ik volg en Cursus 23 dingen. Vind het zo wel even best.
De bibliotheek kan de rss-feed, zoals coach Inger al zegt, vooral gebruiken om mensen op de hoogte te brengen van activiteiten en andere nieuwswaardigheden. Wat dat betreft is het een extra kanaal en werkt het net als Facebook of Twitter, twee kanalen die ook als newsfeed kunnen dienen en waarbij de gebruiker zich kan abonneren door respectievelijk iets 'leuk te vinden' of iets of iemand 'te volgen', hoewel je met Facebook nog wel meer kunt doen. Bovendien zie ik wel een rol weggelegd voor rss-feeds voor intern gebruik. I.p.v. eens in de zoveel weken een interne nieuwsbrief rond te sturen, kunnen alle werknemers ook een interne rss-feed opnemen in hun reader en zodoende alle belangrijke informatie direct ontvangen. (Moet er natuurlijk wel een pagina op het intranet zijn, waar berichten geplaats kunnen worden) Zo kunnen instructies of belangrijke ontwikkelingen rap worden doorgegeven en het heeft als voordeel dat oud-werknemers ook makkelijk op de hoogte gehouden kunnen worden, met als nadeel dat je misschien niet wilt dat alle oud-werknemers nog interne informatie doorgestuurd krijgen.
Voornaamste succesfactor voor rss-feeds is, net zoals eigenlijk altijd, de gewenning van de gebruiker er aan. Je kunt je natuurlijk op tig miljoen miljard feeds plus nog een abonneren, als je niet regelmatig in je reader kijkt, heb je er niet zo veel aan. Net zoals je niks aan mailen hebt als je niet eens in de zoveel tijd kijkt of je nog nieuwe mail hebt of aan post als je de brievenbus dichttimmert, of aan een postduif als je achterlijk veel katten thuis hebt, of aan rooksignalen als je blind bent, of aan een telefoon als je het ding kapotgooit tegen de muur als het begint te rinkelen (dan heb je echt duidelijk niks begrepen van het concept 'telefoon') of aan een Rus, die een boodschap voor je heeft, maar geen andere taal kan spreken dan Russisch, terwijl dat nu uitgerekend de enige taal is waar je zelf geen kaas van hebt gegeten, of aan een telegram als je heftige paniekaanvallen krijgt van het woordje 'stop'. Misschien draaf ik nu een beetje door, maar het idee is duidelijk, lijkt me.
Wat betreft de ego-feed; je kunt ook gewoon de resultaten van een zoekopdracht naar je toe laten mailen, maar dit is misschien wat overzichtelijker. Wel vreemd dat ik allerlei nieuwsberichten kreeg bij m'n ego-feed met de mededeling dat ik Meerdijk ga verlaten. Voor zover ik weet, ben ik dat niet van plan. Erg vreemd.
Jef
P.S. In het kader van sociale media en het toenemende belang ervan in verkiezingscampagnes. Stem even op Stomme Jongens met het nummer Excuses voor het ongemak bij de verkiezing van de carnalvalshit van 2011. (tweede van onderen) Oh, en spoor iedereen in je omgeving aan hetzelfde te doen. Post het bijvoorbeeld op je Facebookpagina etc.
Hieronder de clip met die onmunnige noffelrosjes
Ik heb nu de mappen nieuws, met nu.nl etc. Blogs die ik volg en Cursus 23 dingen. Vind het zo wel even best.
De bibliotheek kan de rss-feed, zoals coach Inger al zegt, vooral gebruiken om mensen op de hoogte te brengen van activiteiten en andere nieuwswaardigheden. Wat dat betreft is het een extra kanaal en werkt het net als Facebook of Twitter, twee kanalen die ook als newsfeed kunnen dienen en waarbij de gebruiker zich kan abonneren door respectievelijk iets 'leuk te vinden' of iets of iemand 'te volgen', hoewel je met Facebook nog wel meer kunt doen. Bovendien zie ik wel een rol weggelegd voor rss-feeds voor intern gebruik. I.p.v. eens in de zoveel weken een interne nieuwsbrief rond te sturen, kunnen alle werknemers ook een interne rss-feed opnemen in hun reader en zodoende alle belangrijke informatie direct ontvangen. (Moet er natuurlijk wel een pagina op het intranet zijn, waar berichten geplaats kunnen worden) Zo kunnen instructies of belangrijke ontwikkelingen rap worden doorgegeven en het heeft als voordeel dat oud-werknemers ook makkelijk op de hoogte gehouden kunnen worden, met als nadeel dat je misschien niet wilt dat alle oud-werknemers nog interne informatie doorgestuurd krijgen.
Voornaamste succesfactor voor rss-feeds is, net zoals eigenlijk altijd, de gewenning van de gebruiker er aan. Je kunt je natuurlijk op tig miljoen miljard feeds plus nog een abonneren, als je niet regelmatig in je reader kijkt, heb je er niet zo veel aan. Net zoals je niks aan mailen hebt als je niet eens in de zoveel tijd kijkt of je nog nieuwe mail hebt of aan post als je de brievenbus dichttimmert, of aan een postduif als je achterlijk veel katten thuis hebt, of aan rooksignalen als je blind bent, of aan een telefoon als je het ding kapotgooit tegen de muur als het begint te rinkelen (dan heb je echt duidelijk niks begrepen van het concept 'telefoon') of aan een Rus, die een boodschap voor je heeft, maar geen andere taal kan spreken dan Russisch, terwijl dat nu uitgerekend de enige taal is waar je zelf geen kaas van hebt gegeten, of aan een telegram als je heftige paniekaanvallen krijgt van het woordje 'stop'. Misschien draaf ik nu een beetje door, maar het idee is duidelijk, lijkt me.
Wat betreft de ego-feed; je kunt ook gewoon de resultaten van een zoekopdracht naar je toe laten mailen, maar dit is misschien wat overzichtelijker. Wel vreemd dat ik allerlei nieuwsberichten kreeg bij m'n ego-feed met de mededeling dat ik Meerdijk ga verlaten. Voor zover ik weet, ben ik dat niet van plan. Erg vreemd.
Jef
P.S. In het kader van sociale media en het toenemende belang ervan in verkiezingscampagnes. Stem even op Stomme Jongens met het nummer Excuses voor het ongemak bij de verkiezing van de carnalvalshit van 2011. (tweede van onderen) Oh, en spoor iedereen in je omgeving aan hetzelfde te doen. Post het bijvoorbeeld op je Facebookpagina etc.
Hieronder de clip met die onmunnige noffelrosjes
dinsdag 15 februari 2011
#Ding 3: Bloggen
Goed, ik moet mezelf voorstellen. Daar heb ik uiteraard geen probleem mee, maar toch slaat de twijfel toe. Dit weblog is onder een pseudoniem aangemaakt, wat dus direct de vraag doet rijzen of ik hier mijn daadwerkelijke persoontje kenbaar moet maken, mijn schizofrene kant moet ontdekken en een fictief karakter diepgang moet geven of een verhaal rond mijn pseudoniem moet ophangen. Deze laatste optie klinkt als de gulden middenweg van de drie en daar kies ik dan ook voor.
Op blogger.com sta ik vanaf heden bekend als Jef, terwijl ik niet zo heet, dat krijg nu eenmaal met pseudoniemen. Waar komt dit pseudoniem vandaan? Wellicht uit het chanson van Jacque Brel? Leuk liedje, maar nee..... het pseudoniem is gebaseerd op Jef Alberts uit GTST, omdat ik dan gelijk een link aan zijn naam kan hangen en vooral omdat ik Jef ontzettend gaaf vind. En hij speelt ook nog eens in een van de meest beroemde reclames
Ook te zien bij 100 jaar reclame klassiekers. Een erg aan te raden tentoonstelling.
Voor de rest wil ik iedereen veel succes, plezier e.d. wensen tijdens 23dingen.
Dag
Jef
Op blogger.com sta ik vanaf heden bekend als Jef, terwijl ik niet zo heet, dat krijg nu eenmaal met pseudoniemen. Waar komt dit pseudoniem vandaan? Wellicht uit het chanson van Jacque Brel? Leuk liedje, maar nee..... het pseudoniem is gebaseerd op Jef Alberts uit GTST, omdat ik dan gelijk een link aan zijn naam kan hangen en vooral omdat ik Jef ontzettend gaaf vind. En hij speelt ook nog eens in een van de meest beroemde reclames
Ook te zien bij 100 jaar reclame klassiekers. Een erg aan te raden tentoonstelling.
Voor de rest wil ik iedereen veel succes, plezier e.d. wensen tijdens 23dingen.
Dag
Jef
Abonneren op:
Posts (Atom)